Gruszka_na_wierzbie napisał(a)

Cudowną masz zimę. Iście bajkową. U mnie śniegu niewiele, co nieco mnie martwi, bo w prognozach widać kilkunastostopniowe mrozy.
Tradycyjnie zazdroszczę leśnych terenów spacerowych. Podczas spacerów po moich okolicznych polach bardzo dokucza porywisty wiatr.
Wszystkiego dobrego!

Haniu, śnieg leży od tygodnia, co mnie bardzo cieszy . Śnieg w mieście to koszmar, ale na moich obrzeżach - jest pięknie!

Sesje zdjęciowe w ogrodzie zakończyłam w połowie października.









W ostatnich dniach listopada zaskoczyły mnie opady śniegu.





Dopiero po świętach znalazłam czas na zebranie przymarzniętej 10 cm warstwy liści z trawnika na zapłociu. Bałam się, że do wiosny zaniknie mi tam trawa.
Teraz aura nie sprzyja ogrodowym pracom. Pozostało mi jedynie dokarmianie ptaków. Jest ich tyle, że codziennie schodzi kilogram mieszanki ziaren. Dodatkowo są połupane orzeszki ziemne i kule tłuszczowe.

Wykorzystałam chwilę i wrzuciłam trochę śniegu do tunelu.

Nie mogłam narzekać na przebarwienia świdośliw. W jesiennym ubranku bardzo rzucały się w oczy. Nawet w ponure, deszczowe dni biło od nich światło.

Ten żółtek to klon pensylwański.





Między grabami Fastigiata widać kolona tatarskiegp (Ginnala)





Bezodmianowy dyereń biały w brzeziniaku. Tylko on radzi sobie z towarzystwem brzóz. Odmianowe derenie (Aurea, Variegata i Elegantissima) niestety zmarniały. To w tym zakątku zbierałam kozaki.

W jesiennym ogrodzie, na tle wielobarwnych przebarwień, rzucają się w oczy zimozieloności. Jest z nimi trochę roboty (cięcie), ale warto je mieć na rabatach.





Jak co roku trzmielina oskrzydlona kipiała kolorem.

Coś pięknego! Rabata zdecydowanie do naśladowania!

Prawdziwa uczta dla oczu i duszy...

Jednak póki co cuda natury są dookona naszej okolicy...

Wracam do ogrodowych wydarzeń z października 2025 roku. To był pierwszy rok, w którym nie poczyniłam jesienią żadnych ogrodowych prac. Byliny i róże nie zostały przycięte, liście niewygrabione. Udało się jedynie wyskrobać kilka godzin wolnego, aby przygotować do zimy warzywnik. Przekopałam grządki z kompostem i końskim obornikiem. Posadziłam jesienny czosnek i po raz pierwszy wysiałam nasionka pietruszki, marchewki i szpinaku. Renia/ Kokesz od wielu lat propaguje ten sposób wysiewu z dużym sukcesem. Zobaczymy jak to będzie u mnie na mokrej i zimnej glinie. Może coś wzejdzie.
Pięknie przebarwił się miskant Morning Ingrid. Wreszcie trafił na dobrą miejscówkę. Zdecydowanie lubi bardzo słoneczne stanowisko.


Na pierwszym planie magnolia NN, która jeszcze ani razu nie kwitła. Posadzona 10 lat temu jako 30 cm patyczek, trzykrotnie zmieniała miejscówkę. Na drugim planie jabłoń rajska Adirondack. Po raz pierwszy miała mnóstwo jabłuszek. Były one jednak zdecydowanie mniejsze i słabiej wybarwione od owoców Oli


Przepięknie przebarwiła się gilenia. To ten niewielki pomarańczowy krzaczek. Szkoda, że z 3 zakupionych sztuk ostała się tylko jedna.





Z ciekawostek- tojad mordownik. Jak nazwa wskazuje to bylina o silnych właściwościach trujących, ale trzeba przyznać, że kwitnie uroczo.

Widok piasku zmieszanego ze śniegiem jest niesamowity!

Ale kiedy wyszło słońce - zrobiło się magicznie!

3.01 w nocy myślałam że nas wywieje - na szczęście domek super cieplutki, ale podmuchy wiatru były odczuwalne. Ten wiatr oznaczał jednak zmianę pogody z jesiennej na zimową


Spacery nad morzem obowiązkowe, najlepiej w strojach narciarskich

Iwonka napisał(a)

Jakie odmiany są na tym zdjęciu? Które polecasz najbardziej?

Ciekawe czy choć jeden z Uli przetrwa zimę

Prawie





Będę żyć ale serio coraz mniej normalnych ludzi na tym świecie. Albo to ja? Zawsze się zastanawiam że może to ja, bo koncentracja idiotow w otoczeniu trochę za duża żeby to była średnia?

Juzia napisał(a)

Trochę już tęsknię za takimi widokami

Też tak mam, że zaglądam do wszystkich ale nie piszę.
Ciężko mi sklecić nawet jedno zdanie
Może wiosną wena wróci?

Już niedługo...

Juzik, nawet wulkany energii takie jak Ty, muszą mieć czas na chwilę przerwy, aby ponownie skumulować siły. Byle przetrwać luty. To najgorszy miesiąc, bo leci się na oparkach. Potem będzie już tylko lepiej.

Jesień uwielbiam. Spodobało mi się nowe słowo w języku polskim- Jesieniara brzmi cudnie.

Wafel napisał(a)

A tu jak pięknie Naprawdę ogród nawet bez twojej pomocy wygląda zjawiskowo, wszystko mądrze i ze smakiem zaplanowane Brawo!!!

Lato w ogrodzie nie jest zbyt spektakularne, ale jesień rzeczywiście wygląda uroczo. Sporo roślin pięknie się wtedy przebarwia.

Pozdrawiam z Cypru

Stara Babcina Malinówka – pomidor, który pachnie wspomnieniami

Są pomidory, które trafiają do katalogów. A są takie, które trafiają… do serca. Stara Babcina Malinówka zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii.

To nie jest odmiana z wielkim marketingowym opisem, certyfikatem i numerem rejestracyjnym. Jej „rodowód” najczęściej mieści się w jednym zdaniu: „To od mojej babci.” I właściwie trudno o piękniejszą rekomendację.

Malinówki były uprawiane w polskich ogrodach od dziesiątek lat - często jeszcze wtedy, gdy pomidor był prawdziwym sezonowym rarytasem, a nie produktem z półki przez cały rok. Nasiona krążyły od sąsiadki do sąsiadki, od cioci do kuzynki, przekazywane w zawiniątkach papierowych i z dopiskiem: „Zachowaj, to dobra odmiana”.

Tak właśnie powstało wiele lokalnych „babcinych malinówek”: bez korporacyjnej nazwy, za to z historią domu, kuchni i rodzinnego stołu. I kiedy dziś mówimy „Stara Babcina Malinówka”, słyszymy trochę więcej niż tylko nazwę odmiany. Słyszymy: stukot noża o drewnianą deskę, zapach świeżo krojonego pomidora z solą lub śmietaną, słońce zaglądające do letniej kuchni i głos: „Jedz, bo dobre”.

Owoc? Duży, malinowo-różowy, często nieidealny, z lekkimi żeberkami. Mięsisty, soczysty, z małą ilością pestek. Smak natomiast to czysta definicja „prawdziwego pomidora”: słodki, głęboki, miękki na języku. Nie przypadkiem to właśnie ten typ opisuje się najczęściej słowami: „smakuje jak kiedyś”. Niektórzy śmieją się, że Stara Babcina Malinówka ma jedną wadę - po niej trudno wrócić do sklepowych odmian.

Wokół takich pomidorów nie ma sporów o krzyżowanie, licencji i praw hodowlanych. Jest coś zupełnie innego: ciągłość. To nasiona, które przetrwały, bo ktoś co roku je odkładał „z najlepszego owocu”. Bo ktoś uznał, że warto. Bo komuś po prostu zależało, aby następne lato też smakowało malinówką.

I jest w tym coś wzruszającego. Kiedy dziś wysiewasz Starą Babciną Malinówkę, bardzo możliwe, że kontynuujesz historię zaczętą kilkadziesiąt lat temu w zupełnie innym ogrodzie. Może na wsi, może na działce ROD, może za kuchennym oknem w skrzynce.

Nie jest najtwardsza. Nie zawsze idealnie równa. Czasem pęknie, czasem ma swoje humory. Ale za to oddaje w smaku wszystko, co najważniejsze. To nie jest tylko odmiana. To jest smak domu.