BUKI

W listopadowy ponury dzień te buki zobaczyłam
bez liści stały smutne, a ja sie zachwyciłam
i popatrzyłam na pole z ziemniaczanymi łętami
i pomyslałam ,,ach tutaj my właśnie zamieszkamy".
Już po tygodniu te buki moją własnością były
lecz stały nadal smutne i nic sie nie cieszyły.
Na progu ciężkiej zimy o radośc trudno było,
lecz gdyby zaszumiały to byłoby mi miło.
A potem przyszła zima co wiatrem je smagała
i na pniach , na gałęziach pasy pomalowała.





Bogdziu, ja muszę coś powiedzieć wspominkowego, bo klimat listopadowych buków i Twoja bajka mnie wzruszyły.
Nasi rodzice pracowali, po szkole chodziliśmy do takiej świetlicy przy szkole, Chatka Puchatka się nazywała. Stary piękny dom przerobiony na świetlicę dla dzieci i na tzw. pomieszczenia reedukacji. Cudne miejsce. Tam były bajki, były gry planszowe i chmara dzieci. Była starsza pani świetliczanka (chyba emerytowana nauczycielka), która tak cudnie nam opowiadała bajki i czytała je. I ja z tej świetlicy miesiąc listopad wspominam jako najpiękniejszy miesiąc. Wracałam do domu po 16ej, mama już była i gotowała kolację (nie dało się nas przekonać do szkolnego jedzenia). Ja miałam w głowie opowieści o diable Borucie, jakąś robótkę wykonaną w świetlicy w ręku a dookoła zapach racuszków albo placów ziemniaczanych i innych fajnych potraw prostych. No cudnie.

BUKI

W listopadowy ponury dzień te buki zobaczyłam
bez liści stały smutne, a ja sie zachwyciłam
i popatrzyłam na pole z ziemniaczanymi łętami
i pomyslałam ,,ach tutaj my właśnie zamieszkamy".
Już po tygodniu te buki moją własnością były
lecz stały nadal smutne i nic sie nie cieszyły.
Na progu ciężkiej zimy o radośc trudno było,
lecz gdyby zaszumiały to byłoby mi miło.
A potem przyszła zima co wiatrem je smagała
i na pniach , na gałęziach pasy pomalowała.





Bogdziu, ja muszę coś powiedzieć wspominkowego, bo klimat listopadowych buków i Twoja bajka mnie wzruszyły.
Nasi rodzice pracowali, po szkole chodziliśmy do takiej świetlicy przy szkole, Chatka Puchatka się nazywała. Stary piękny dom przerobiony na świetlicę dla dzieci i na tzw. pomieszczenia reedukacji. Cudne miejsce. Tam były bajki, były gry planszowe i chmara dzieci. Była starsza pani świetliczanka (chyba emerytowana nauczycielka), która tak cudnie nam opowiadała bajki i czytała je. I ja z tej świetlicy miesiąc listopad wspominam jako najpiękniejszy miesiąc. Wracałam do domu po 16ej, mama już była i gotowała kolację (nie dało się nas przekonać do szkolnego jedzenia). Ja miałam w głowie opowieści o diable Borucie, jakąś robótkę wykonaną w świetlicy w ręku a dookoła zapach racuszków albo placów ziemniaczanych i innych fajnych potraw prostych. No cudnie.

Aga,popieram - Polska to piękny kraj a tegoroczna jesień"bije po oczach"

Nie mogę się doczekać zdjęć !!!

Pozdrawiam



Dalsze poszukiwania i efekt ok. 1000 szt na ok 30 m2

Kiedyś znalazłam ok 30 szt.w ziemi pod pięknotką która zaczęła mi schnąć (wtedy nawet nie wiedziałam co to jest...)ale żeby aż taka ilość ....to cały ogród może zniszczyć.Teraz jak widzę te "fruwajce" które chcą złożyć jaja to ganiam je jak tylko mogę.

...ale widok...dla mnie to "płonący las"...



Bajkę do jesieni przeczytałam w wątku bajkowym..... a jesień skończyłam u Ciebie.... zawsze mówię, że jesień to midasowa kraina Jak się jeździło na narty, to jesień bardzo lubiłam za kolory, za owoce jeszcze pachnące sadem, a potem białę szaleństwo.. Teraz gust mi się zmienił... ale jak patrzę na Twój ogród i te kolorowe buki..to znów na nowo zakochuję siew tych szeleszczących liściach.. bo lubiętakie szur, szur pod butami.