Wiolka5_7 napisał(a)

Pod przekwitniętą Kiku,szaleją tulipanki

Pięknie tu. Co to za odmiana berberysa?

Coraz bardziej podobają mi się cieniste rabaty. Wprawdzie mam parę strat w tym roku, takich dziwnych, bo mrozów przecież dużych nie było, czekam na arizemę grifitti, zwykle w tym czasie była już nad powierzchnią.

Mam pytanie, bo chyba znalazłam miejsce na jeszcze jedno niewielkie drzewo.
Miejsce jest na wprost tarasu, nad mini oczkiem wodnym, 4 m od fasady budynku i ważnych okien..
Są już posadzone dwa klony palmowe Osakazuki - w linii. Myślę o trzecim drzewie by przełamać ołtarzyk nad oczkiem. Chciałabym by nowy nabytek był wyższy docelowo od klonów - taki na 6/8 m.

Czy właściwym wyborem jest VARIEGATA Cornus controversa czy może jednak dodać trzeciego klona palmowego tak by zachować pewien „minimalizm”?

Zależy mi by 2 metrowy mąż przeszedł pod gałęziami (byłby posadzony 1 m od ścieżki i gałęzie powinny zacząć się na 2,20/2,40 m - będę podkszesać), by był piękny okaz też w zimie, by był parasolowaty, osłaniał delikatnym półcieniem taras od słońca zachodniego i by nie miał czerwonych czy bordowych liści w lecie.

Danusiu bardzo proszę o pomoc, bo właśnie robię tą rabatę Na czerwono planowane miejsce. Tam gdzie jest kora będzie nasypany w przyszłym tygodniu kamień (kora kamienna). Szczegóły nasadzeń na tej rabacie są na 41 stronie u mnie w wątku.


Ps. Drzewo na tej rabacie to wspomniany klon a z boku na lewej zaczyna się szpaler około 20 brzóz youngii szczepionych na 1,6m.

Kasieńka z rodzinką przyjechała

U mnie ze zdjęciami kiepsko, bo ciągle zapominam aparatu, ale chociaż troszkę tulipanków pokażę (reszta to wciąż puste pole do zagospodarowania, czyli obsadzenia

Pracuję. Mniej mam przesadzania już, więcej plewienia.
Kos pracował dzisiaj ze mną. Utrzymywał dystans dwóch metrów, a ja, co tylko dorwałam z ziemi rzucałam w jego kierunku. Zbierał, udziobywał, ledwo mu się w dziobie mieściło. Znikał na chwilę z urobkiem i wracał, niemal na moje: mam pędraka! Szkoda, że fotek nie zrobiłam. Gdzieś blisko musi mieć gniazdo.

Sylwio wcale się nie poddaje, tylko w tym momencie to chwalić się nie ma czym. Liczę jednak, że w lecie będzie już widać co nieco.

Ula dobrze powiedziałaś. W bólach i to zarówno jeśli chodzi o przygotowanie jak i o efekt nasadzeń. W sumie myślałam, że z tym drugim trochę łatwiej będzie.

Ewo powoli prace postępują. W przyszłym roku lub jeszcze w następnym chcemy całkiem już skończyć domek. Doprowadzić prąd, zrobić łazienkę i oczyszczalnię roślinną. Tak, że plany są cały czas. Co to dzikich terenów to zgadzam się w stu procentach. Dziś przez chwilę padał deszczyk, a ja w fotelu na tarasie słuchałam ptaków i myślałam co by tu jeszcze...

Gosiu o tak. Mąż twierdzi nawet, że mi roślinki całkiem świat przesłoniły, bo nic tylko na działkę bym jeździła.

Dziś też byłam, ale na sam początek, to z własnej głupoty niemiłą przygodę miałam.
Próbowałam wjechać samochodem i utknęłam w połowie drogi. Wczoraj tam porządnie musiało pucować, a z początku tak bardzo tego nie było widać. Godzinę się męczyłam podkopując, podkładając deski, w końcu z pomocą sąsiada udało się wycofać, bo nawrócić nie ma gdzie. Co mnie podkusiło nie wiem, bo zwykle ja bardziej bojąca się jestem, w dodatku byłam sama bez męża. Ot głupota i zaćmienie umysłu chwilowe.

Może wczoraj jakoś tak mało optymistycznie zakończyłam, ale w sumie przez te parę dni zrobiłam całkiem sporo.

Tu są posadzone jeżówki.



Tu rośnie odętka wirginijska biała. Obok powojnik bylinowy Cassandra, jak ustaliłyśmy z Anią Małą Mi, a do tej pory przekonana byłam, że to barbula i przy przesadzaniu dziwiłam się, że ma rożłogi. Jeszcze tawułki Arendsa dołożyłam, dzieląc je przy okazji.




Tu kolejne miejsce obsadzone. Przetacznikowiec wirginijski, przesadzone różowe floksy, a wyżej jeszcze zawilce japońskie różowe. Na drugim zdjęciu dziś też już obsadzone w całości - omieg wschodni w towarzystwie kolejnych floksów, bo tam gdzie były wcześnie dość słabo rosły.