Clematis pyszni się fioletami,



a rdesty pną się po kratkach (jak to możliwe, że urosną z nich takie potwory?



Trochę szerszy kadr na rabaty po obu stronach altany:

19.05.2019
Dokupiliśmy roślinki do wiszących cebrzyków, które wykonał mój szwagier oraz do widocznej w tle taczki i dużych drewnianych donic, także jego produkcji ( Darecka vs plastiki 1:0).

Oprócz niej pani w szkółce zaproponowała nam tawułki i tujki, na co aż nazbyt chętnie przystałam - litości, gdzie tu sens, gdzie logika? Na swoją obronę powiem tylko tyle, że nie otrzymaliśmy jeszcze wtedy decyzji środowiskowej od najwyższego organu w naszym domostwie, zezwalającej na przeniesienie jaśminowców i juki, więc rabata pozbawiona jest wszelkich proporcji. Ale jak to mówią: "Jak się nie przewrócis, to się nie naucys, hej!"




Tymczasem rabatka hostowa otrzymała obwódkę z łupka (wiem, wiem, kochacie te moje pierniczkowe wywijasy ):

"Przybyłem, zobaczyłem, zwyciężyłem!" Mięta nie miała szans stając w szranki z takim zawodnikiem W tej królewskiej tektyce nie odjechała jednak zbyt dalego, bo odnalazła miejsce swego doczesnego przeznaczenia w skrzyni w warzywniku (któż nie lubi lemoniady ze świeżą miętą?)




W końcu połączymy te fragmentaryczne rabaty w jedną, a tymczasem kolejna wycieczka do szkółki zaowocowała m.in. pierwszą metasekwoją (uwielbiam ją za ten kolorek!):

A dziś rano zastałam taki widok ❄️



Jeszcze trochę ciemno, bo robione około 7

Hej

Najpierw zaległe zdjęcia gruszy dla Justyny . Na żywo kolory są dużo ładniejsze, niestety trudno złapać je na zdjęciu .

Kilka zbliżeń na roślinki w soczystej, wiosennej formie:



Rodki w blokach startowych do kwitnienia:

Jakiś czas wcześniej z eskapady do lasu przywieźliśmy taką oto korzeniową koronę, weszła do bagażnika na styk



Pierwsze podejście do stworzenia długiej rabaty od strony ulicy:

Kora rozsypana, jeden punkt na liście mniej



Z wycieczki do Arboretum w Wojsławicach w długi majowy weekend przywiozłam takie oto skarby- 2 krzaczki serduszki okazałej. Nic to, że przez 2 godziny drogi powrotnej do domu trzymałam je dzielnie między kolanami, w najbardziej niewygodnej pozycji, jaką możecie sobie wyobrazić, jej piękno i odurzający zapach wynagrodziły mi wszelkie niedogodności

Wzbogaciłam trochę ziemię wokół roślin, kora czeka grzecznie w kolejce- żegnajcie, chwasty!



Znowu pada, ale tym razem płatkami jabłoni:

Totalna rozpierducha po niedawnym wyrównywaniu terenu, poczciwy stary traktorek się spisał (wcześniej krety i piesa dały pokaz swoich umiejętności glebotwórczych, można było sobie skręcić kopytko na tych wertepach), czeka nas sianie trawki




Mamy hosty, przeżyły, juhuu!



Świecznice i hortensje pnące też się na mnie nie obraziły za te przeprowadzki, widzę, że jedna zbiera się nawet do kwitnienia.

A nam robota dosłownie pali się w rękach



29.04.2019
Poranny deszczyk podbił kolory trawy, a na drzewach i krzewach rozwijają się młode listki.



Tylko ta studnia dziebko niewyjściowa, następny sezon mus ten daszek w końcu wymienić, ile to już lat się do tego zbieramy?

Zaczynają swój spektakl zawilce, bergenie oraz moje pierwsze tulipany. Magnolia też już w pełnej krasie:

Sad nabiera rumieńców, a w warzywniku pojawiają się pierwsze skrzynie na warzywa:



Rabatka hostowa wypielona, ale cosik mizerna- gdzie te hosty? Czy aby przeżyły zimę?

Hortensje pnące powędrowały niedawno na rabatę hostową, w końcu wyglądają na szczęśliwe:



Zdążyłam już zapomnieć, że mieliśmy tutaj kasztanowca, teraz dumnie pręży muskuły w sadzie, mam cichą nadzieję, że w następnym roku wreszcie zakwitnie



Moja Nemezis, mięta wszeteczna, Twoje dni tutaj są już policzone!

Rabata wokół altany była nieco płaska, brakowało wyższego piętra, dlatego dosadziliśmy kilka szczepionych sosen na nóżce:



"Prosioki" rosną w oczach:



Podobnie jak miodunki i brunnery (udało mi się nawet uchwycić podjadającego nektar jegomościa)- ten niebieski kolor kwiatów jest obłędny:

Mimo, że Forrest Gump to świetne dzieło kinematografii, napis z krokusów zrobiony przez mojego teścia to nie początek najbardziej rozpoznawalnego cytatu z tegoż filmu "Ran, Forrest, ran!" (wiem, wiem, nie ta pisownia ). Nasze siedliszcze ma swoją własną roboczą nazwę, na hasło "Jedziemy na ranczo?" wszyscy w rodzinie wiedzą o co chodzi:



Dwie małe rabatki z zeszłego roku na tym etapie zdecydowanie nie są pretendentkami do nagrody w konkursie miss ogrodoverse:




W końcu dorobiłam się mojego własnego, prywatnego sprzętu do cykania fotek- teraz to się będzie działo! Pierwszą modelką była magnolia z przedogródka (09.04.2019):

Zima na ramiona moje spadła, niewinnością, białym śniegiem.. 4.02.2019:



Po to, żeby już 16 lutego poudawać przez chwilę wiosnę Słoneczko przyjemnie grzeje, wyciągamy więc wszystkie rośliny z zimowego przechowalnika i czyścimy z suchych liści, od lewej moi teściowie i ja- Edzia nożyco (a właściwie sekatoro) ręka



Tulipnay Red Riding, zwane przez nas pieszczotliwie prosiokami ( wzór na listkach wypisz-wymaluj jak ten na szczecince małych dzików, nie sądzicie? ), wychylają nieśmiało noski spod korowej pierzynki, podobnie jak irysy żyłkowane i krokusy. Pierwszy raz ubiegłej jesieni sadziłam rośliny cebulkowe, kiedy zobaczyłam, że wychodzą z ziemi, cieszyłam się jak dziecko.

Witam się z Wami w ten sobotni poranek, uzbrojona w kawkę i dobrą energię

Judith, Twoje nachodzące na siebie koła bardzo przypadły mi do gustu, jesteś mistrzynią rabat kolistych

Haniu, jesteś nieocenioną doradczynią. Też myślałam o zrobieniu ścieżek z plastrów olszynowych (mamy jeszcze kilka pniaczków na podorędziu, kwestia pocięcia ich jakoś ). Albo zastosuję to samo rozwiązanie, co przy rabacie na tyłach, czyli bloczki betonowe imitujące deski, żeby było spójnie:





Sylwio, cenna uwaga dotycząca ścieżek, chłonę Wasze słowa i biorę je sobie do serduszka

Dziękuję Wam bardzo za czas poświęcony wyniesieniu mojego ogrodu na wyższy level
Muszę zrobić pomiary na "żywym organizmie" i zobaczyć, jak to będzie wyglądało w praktyce- czyli na wiosnę wąż ogrodowy idzie w ruch (o ile do wiosny wytrzymam ). A tymczasem pozostają malunki na fotkach- jak ktoś mądry tu już kiedyś napisał, lepiej 10 razy coś naszkicować na papierze, niż raz niepotrzebnie nadwyrężać mięśnie

MiluniaB napisał(a)

Piękna, delikatna gipsówka - uwielbiam

Piękne, też uwielbiam gipsówki, robiłam drugie podejście z wysianiem i pozostała mi jedna rachityczna roślinka. Ta różowa śliczna jest