Kilka wiosennych portretów ku pamięci. Na pierwszy ogień narcyziki:

Ze świeżą korą jakoś zaczyna to wyglądać. Saba przyszła na inspekcję nadzoru budowlanego, sprawdzić, czy nowe zasieki spełniają wymogi BHP :

Najczęściej plotę, co mi ślina przyniesie na język, tym razem było jednak bardziej produktywnie . Oczyszczałam z bluszczu pięcioklapowego drzwi stodoły i okazało się, że jego łodygi to fajny materiał do takich zadań. Nie jestem fanką płotków, ale inaczej piesy dewastują wszystko, co wpadnie im pod łapy



Na razie jestem mikruskiem, ale będę piękny:

A skoro o wykopaliskach mowa...

Z pamiętnika domorosłego archeologa, dzień 2043

Uzyskawszy zgodę łódzkiego konserwatora zabytków, podejmujemy z głębokości 35cm zabytek kultury materialnej wczesnych Śmiecio-upychaczy, powszechnie występujących na tym terenie od lat 20-tych ubiegłego wieku.




No prędzej bym się spodziewała hiszpańskiej inkwizycji, niż sztychu łopaty spoczywającej majestatycznie tuż pod progiem altany. Najśmieszniejsze, że najpierw zdążyłam wypleść ten mini płotek i dopiero próbując posadzić słoneczniczka szorstkiego Loraine Sunshine wyszło szydło z worka .

I to by było na tyle

Nie ma co biadolić, trza się na pozytywach skupić, a jest ich o tej porze roku niemało.

12.04.2025
Dzień wstaje mglisty, ale zanosi się na prawdziwie przyjemne ciepełko:



Wypijam z namaszczeniem poranną kawkę i zastanawiam się, od czego by tu zacząć, bo wiele zadań nadal leży niestety odłogiem- finalnie zapada decyzja podjęcia próby odgruzowania zapuszczonego warzywnika. W starych, niskich skrzyniach (które się rozsypały i już je usunęliśmy) rośnie morze ostróżeczek i ładne sadzoneczki truskawek- żal je tak po prostu ukatrupić, więc wykopuję najładniejsze krzaczki truskawkowe, które jadą do szwagra i mojej mamy. Ostróżeczki ( a w zasadzie niewielki ich ułamek) z kolei wędrują na przedpłocie, trzeba ino łopatować :



Kępki nieco pokłoniły się z wrażenia:



Ale na drugi dzień wyglądały już lepiej:



W następnym tygodniu kolejna tura wykopalisk, koleżanka z pracy ma przyjąć część z nich pod swoje skrzydełka

Oto róże. Wydają się być ok Jutro planuję sadzić to się okaże jak z korzeniami


Przy okazji inne dzisiejsze kwiatki

Cały czas ją masz zamontowaną?

Rojodziejowa napisał(a)

Tabelkę robiłam, żeby wybrać różne odmiany pod względem czasu do zbioru, koloru itp.
Ręczne notatki też mam
Już niekoniecznie takie piękne, bo chodzą ze mną po ogrodzie.


W tym roku postanowiłam je poobserwować dokładniej. A mistrzyną w tych kwestiach to jest Patrycja Ja się nie umywam

Ooo taka wersja jest już mi bardziej znajoma.

Tyle z łąki. Następnym razem reszta ogrodu, ale kiedy to będzie.... może jutro, a może za tydzień

Wybaczcie mi Kochani, że nie pisze u Was na razie, ale czasu na forum jak widać zresztą mam ledwie tyle, żeby coś u Siebie dorzucić, a i to najczęściej późnym wieczorem lub w nocy. Prócz obowiązków codziennych, ogrodu obrabianiu na dwie chałupy, dbania o babcię i nasz zwierzyniec obecnie pochłonęły mnie przygotowania do Świąt. Chłopcy zjechali do domu i tak sobie myślę, ze przyjdzie taki moment gdy wszystko się zmieni i tymi świętami będą nas musieli podzielić między dwie rodziny.... To dziwne bo bardzo już nie mogąc doczekać się wnuków nie uświadamiałam sobie, że to się wiąże z częściową Ich nieobecnością świąteczną bo przecież drudzy rodzice też by chcieli mieć dzieci na Święta. Dopiero teraz rozumiem śp. teściową gdy dzwoniła kiedy przyjedziemy. A człowiek młody nie myślał o tym, że Ona tęskni za synem i wnukami.... Jeździliśmy wprawdzie kilkanaście razy w roku, a i Ona do nas też, ale pewnie i to było za mało....
Kto młody niech przemyśli moje słowa, a kto ma dzieci na wylocie ten pewnie rozumie o czym piszę

Nic to wracamy do rzeczywistości. Pogoda już mi palpitacje serca alertami i chmurami na horyzoncie wywołuje. Tato mi mówi, żebym nie panikowała.....hmmmm dobrze się mówi, po ostatnich latach powodziowych po burzy pyłowej i trąbie powietrznej chyba mam już traumę
Współczuję Podkarpaciu, które dzisiaj nawiedziło potężne gradobicie, a to dopiero kwiecień przecież.....

Takie gradobicia przeżyłam z ogrodem już trzykrotnie, wiem co czują i wiem jak to potem wygląda.

Ale Święta idą, za oknem na razie spokojnie i oby tak dalej.
Cdn. obiecanych fotek. Łąka.