Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło! Optymizm nad wszystko, choć daję sobie prawo (z racji nadgryzienia zębem czasu) do zrzędzenia, co jakiś czas. Urodziłam się, wychowałam i dojrzewałam w dużym mieście. Po urodzeniu pacholąt wyprowadziliśmy się na wieś (było idealnie ze względu na dzieci- miały wolność, samodzielność i bezpieczeństwo). Potem zrobiło nam się tam trochę duszno. To były jeszcze czasy słabego zmotoryzowania i zrobiło się wszędzie daleko (do kina, do teatru, do rodziny, na basen, na boisko). Rzutem na taśmę kupiliśmy mieszkanie w małym miasteczku. Pacholęta wyfrunęły do dużego miasta, a nas już tam nie ciągnie. Męczy nas wielkomiejskie tempo życia. Jednocześnie mieszkanie w długofalowej perspektywie nie spełniało naszych oczekiwań (za wysoko). Szukaliśmy czegoś, gdzie będzie można spędzić jesień życia. Domek był tak budowany, żeby dało się w nim funkcjonować staruszkom
Trzeba też było pomyśleć o tym, że może nadejść moment, że nie da się już jeździć samochodem, więc musi być blisko sklep, lekarz i apteka
Z tego powodu (mimo korzystniejszych cen) nie mogliśmy się budować na odludziu.
Kocham to moje miejsce na ziemi, włożyłam wiele wysiłku, żeby wyglądało tak jak w moich marzeniach, dlatego buntuję się czasem, jeśli ktoś psuje mi tę moją misterną układankę.
Mam już własne pomidorki z gruntu! Pyszne są. I fasolkę mam!
Oczyściłam zagonek truskawek z odrostów
Zjedliśmy już cały bób, trzeba chyba wykopać czosnek.
. Należą sie pewne wyjaśnienia- kota mam jednego zwie się Bartek i jest rudy,dzielnie walczy z kotami z sąsiedztwa. Psy sa dwa 11 letni west terrier Jugi ( teraz przypomina wyglądem owcę bo nie mam czasu go ostrzyc )i 4 letni owczarek szwajcarski Borys. Na ogródek wypuszczane są tylko pod nadzorem na zabawę a tak to mają w ogrodzie wydzielony swój kącik (24m2)-poświęciłam na to wiekszą część dawnego warzywnika.
