Halinko Jaki cudny prezent!
Syn własnymi rękami postawił tę wiatę. To nie są już tylko deski i żarówki. To jest miłość w dewnie.

I te lampki... wiszą jak małe gwiazdy nad głową. Ciepło, przytulnie, po prostu "wyjść w kapciuchach na kawę" i mieć swój własny kawałek wieczoru. Rozumiem tę radość jak dziecko
Wiem co to znaczy, kiedy po latach pracy w ogrodzie nagle jest miejsce, żeby po prostu usiąść i nacieszyć się nim.

Każdy element tu opowiada historię. Krzesła, stolik, dach... wszystko od serca.
Niech ta wiata zbiera wspomnienia. Długie rozmowy, śmiech, ciszę z kubkiem herbaty i pierwsze chłodne poranki.

Brawo dla Syna i dla całej ekipy! Wykonali kawał pięknej roboty.
Ściskam Cię mocno i cieszę się razem z Tobą ❤️

zawitka napisał(a)

Halinko ależ masz tu ogień i cukier w jednym.

To pierwsze zdjęcie to same iskry krzewuszka tuberosa, prawda? Ten pomarańczowy to kolor zachodu słońca zamknięty w kwiatach. A na tle tych srebrzystych liści wygląda jak małe słoneczka na chmurze Motyle muszą tu robić zloty.
Muszę sobie ponownie zaprosić ta trojeść do ogrodu, bo mi przepadła.A ona daje tak dużo żywego koloru.
A na dole goździki jak z bajki. Róż, fuksja, taki cukierkowy. Delikatne, koronkowe i tak radośnie patrzą do góry. Od razu cieplej na sercu.

Ściskam