Cis o pokroju kolumnowym za młodu jest dość chudy, cienki i sztywny. Ładnie opiera się opadom śniegu.
Gdy jest już wiekowy, robi się bardziej "okrągły", szeroki i pękaty, jak spadnie śnieg, poszczególne człony mogą się oddzielać i odstawać, pomaga wiązanie niewidocznym powlekanym drutem i jest ok.