Czesc II

Poczatek mojego nowego "francuskiego " zycia nie byl latwy jak kazdego, kto decyduje sie rozpoczac nowe zycie z dala od ojczyzny...Jadac tutaj mialam wielkie plany i pewne wyobrazenia o tym pieknym, tajemniczym i odleglym kraju... przyjechalam tu pod koniec grudnia...w Polsce pozostawilam wspomnienie wigilijnego stolu i domu skapanego w bialym puchu a tu...zastalam zamglona, zaplakana Francje , ktora nie zrobila na mnie takiego wrazenia jakiego oczekiwalam...
Zastanawiam sie jak nierozsadnym trzeba byc czlowiekiem aby zostawic wszystko ( dom, dobra prace) , spakowac 3 walizki do samolotu i ruszyc przed siebie...bo maz dostal propozycje pracy.
Wiedzialam, ze nie bedzie latwo, ale ze az tak trudno tez nie...
Maz pracowal a ja przez pierwszy rok w domu z 4-letnim synkiem umieralam z tesknoty za rodzina i krajem...
Aby nie oszalec do konca, zdecydowalismy, ze skoro planujemy tu zostac to nie ma na co czekac i trzeba poszukac cos dla nas, miejsce, gdzie stworzymy cos wlasnego, namiastke wlasnych tesknot, wspomnien , marzen i tak rozpoczelismy poszukiwania domu....
Jak wspominalam w pierwszym poscie, nie bylo to latwe...domy wogole mi sie nie podobaly, kazdy kolejny dopingowal mnie aby wracac do Polski az..zobaczylam kwitnaca wisterie, ktora mimo jak sie okazalo wielu lat osamotnienia miala niesamowita wole zycia i przezyla... a tym samym zapoczatkowala nasze "nowe " zycie...




W ogrodzie odkrylam wiele starych , zdziczalych krzewow roz, ktore tonely w metrowej trawie i chwastach...
Ja , osoba, ktora roze podziwialam jedynie na zdjeciach nie mialam pojecia co z nimy robic, jak je ratowac...
Zaprosila tutejszego "znawce" i przyjacela ogrdow i ku mojej rozpaczy stwierdzil,ze nic z nich nie bedzie, ze wszystkie sa za stare i zbyt chore by im pomoc, wiec maz z wielkim bolem serca zabral sie do "sprzatania" ogrodu z wszelkich krzakow, chaszczy i rozanych rabat po ktorych mialy pozostac jedynie wspomnienia...
Po mordeczej pracy "pieleniu" ogrodu widzac moj smutek i rozpacz,ze nie udalo sie nic odzyskac, nic uratowac ..przyniosl mi 2 krzonki, bo krzaczki to za duzo powiedziane...
Postanowilismy,ze dosypiemy co trzeba na wzmocnienie i sprobujemy, a co...a noz sie uda i ...voila...oto ona, pierwsza z odratowanych dam...




Rozowo-kremowa, wysoka1.5m, grube pedy o ciemno-zielonych lisciach, choc mlode pedy jak i liscie maja bordowy kolor a zapach....nieziemski!!!!

Betysiu Ty mi z nieba spadłaś z tą Wisterią - kocham ja od ponad 12lat !!!

Na początek muszę napisać ,że zbyt skromna jesteś - spodziewałam się po przeczytaniu wstępu,starej chatki z zapuszczonym ogrodem a ty tu a TAKĄ willa wyskakujesz w objęciach Glicyni No szok normalnie - masz cudowny dom i możesz być wyjątkowo z siebie dumna - obcy kraj,tylko 4 lata i takie wyjątkowe osiągnięcie w postaci własnego domu!!!
Wiem już teraz ,że stworzysz jeden z ładniejszych ogrodów na forum - bo francuskiego klimatu to my tu w Polsce nie osiągniemy
Pozdrawiam cie gorąco i czekam na fotorelację

Ania, ile masz doniczek w ogrodzie, poczekalni, izolatce i przedszkolu?



I mój ulubiony RH który sam się kulkuje

gigantyczny jak się nazywa?





.

no ładnie, ładnie..
Przekopanie to pikuś, ale sama pakowałaś tą korę do samochodu?

chociaż kora nie waży tyle co ziemia, tutaj tu już w ogóle chyliłabym czoła

Własnymi ręcoma ..... ja mam dużo siły kora jest leciutka , gorzej z workami 80 l ziemi .... przy tym się nasapię

Mój szczęśliwy dzień Zdana matura !!!