I zwieńczenie uprawy- nagroda opakowana w pergamin . Owocami cieszyliśmy się do pierwszego póżno październikowego przymrozka

Kończąc temat majowych upraw, pięknie udał się seler naciowy:




Za to bób okazał się kompletną klapą, chociaż wyglądał oboiecująco (piękne strączki skrywały mikre fasolki, do tego żarła go mszyca jakby jutra nie było, chyba nie jesteśmy sobie przeznaczeni, wolę uprawiać groszek cukrowy):

Mam jakąś miechunkę, przeczytałam,że nie wszystkie są jadalne. Moja jest, jak dojrzeje mocno pomarańczowa. Zjadałam owoce, potem przestałam.
Warzywnik masz imponujący, cudo.

Cześć Sonka miło mi Cię gościć . Trochę tych miechunek rzeczywiście jest, na opakowaniu mojej było napisane, że to miechunka peruwiańska. A czy ty pamiętasz nazwę Twojej? Napiszesz proszę, jakie miałaś doświadczenia z jej uprawą? . Tej ozdobnej miechunki rozdętej z czerwonymi torebkami jeszcze nie testowałam.

Nie wiem jaką mam miechunkę, bo dostałam od koleżanki, ale moja nie jest taka zielonkawa jak Twoja, jak jest zielona to jest bardzo gorzka, jak osłonka jest pomarańczowa to owocnik jest słodki. Myślę, żeby ja usunąć, bo pewnie to rozdęta. Rozmnaża się jak szalona.
To zdjęcie jak w kompostowniku wyrosła

Wszystko na to wskazuje, poszperałam trochę i nie znalazłam innej odmiany o czerwonych lampionach, poza rozdętą. Z tego, co wyczytałam, to generalnie lepiej nie spożywać jej owoców (choć niektóre źródła podają, że w pełni dojrzałe są jadalne), a w szczególności w formie niedojrzałej, bo zawierają toksyczne alkaloidy.

Ale trzeba przyznać, że urodziwa z niej panna .

Te jadalne miechunki też rosną potężne, moje na koniec sezonu mierzyły w okolicach 150cm, także trochę miejsca potrzebują, ale jak ktoś lubi nietuzinkowe smaki, to myślę, że warto .

Był majowy warzywnik i sad, czas zapisać w ogrodowym pamiętniczku kilka małych metamofoz tego sezonu. Zacznijmy od rabaty bujakowej. W pełni lata 2025 prezentowała się ona tak:

8.08.2025:



Niestety, zima 2025/2026 okazała się zabójcza dla jednego z dwóch jałowców rosnących obok siebie na tej rabacie. Ciężki śnieg sprawił (nie pierwszy raz zresztą), że pień rozdarł się na pół przy samej ziemi, nie było szans na ratunek. Po wycięciu wyglądało to na prawdę słabo...

1.03.2026



5 maja wyszedł na jaw kolejny psikus przyrody- większość zimozielonych turzyc też postanowiła "odejść na wieczne łąki" do trawiastego wyraju:

Niektóre z nich wyglądały jak wyliniałe jeżozwierze, w które ktoś wielokrotnie wdepnął:





Przesadzony tutaj wcześniej perukowiec też nie dawał oznak życia (ale temu gagatkowi nigdy się nie śpieszy ).

Niemniej, rosły tutaj inne cudeńka, które nie powodowały bólu oczodołów i z całą stanowczością zasługiwały na lepszą oprawę: