Jolu, sama opowiem
1.Miałam być u Izy ok. 11. O tej godzinie zadzwoniłam do niej, że dopiero ruszam.
Po drodze kilkakrotnie stawałam na poboczu, bo odbierałam ważne (naprawdę) telefony. Te postoje zajęły mi tak circa 1 godzinę. A rozmowy nieźle nadwyrężyły baterię w telefonie (co nie jest bez znaczenia w tej historii).
Przez Pruszków przejechałam prawie bez problemu, potem dojechałam do Otrębus. "Już byłam w ogródku, witałam się z gąską", a tu bęc - za Otrębusami nie było Podkowy Leśnej, tylko Brwinów. (A Iza mówiła, że to na pograniczu z Podkową Lesną).
Oczywiście muszę wyjaśnić, że nie używałam nawigacji, co więcej - byłam przekonana, że mam mapę Warszawy i okolic w samochodzie, ale oczywiście któryś z moich domowników ją sobie przywłaszczył. Ja zostałam z mapą Warszawy i ...Polski.
Nie wiem, ile razy dzwoniłam do Izy, ale niewiele, bo przy pierwszej rozmowie moja komórka zasygnalizowała, że bateria wyładowana.
Bez mapy, bez nawigacji, bez telefonu - tak chciałam dojechać do Izy. Kiedy wreszcie trafiłam na stację WKD Otrębusy, zadzwoniłam do Izy z tekstem: "ja się poddaję, nie jadę dalej". Iza po mnie wyjechała.
Projektant zaprojektował według wskazówek właściciela ogrodu, i przy jego akceptacji. Czyli wykonał swoją pracę jak najlepiej mógł. A że wyobrażenie właściciela nie były do końca sprecyzowane, albo się zmieniły, to cóż z tym zrobić? Zmienić, jeśli się da. Tu dołożyć, tam ująć.
Damy radę
