Problem w tym że on wszędzie był i nie chce jechać. Chyba że go posadzę w jednym miejscu na dwa tygodnie na plaży.
A ja jakbym miała tak utknąć to bym sobie strzeliła w głowę

no i lecieć przez pół świata żeby siedzieć na plaży? Takie Malediwy były najnudniejszym miejscem na świecie, i trochę smutnym też - bez worka kasy czujesz się jak w więzieniu z błękitnym oceanem i złotym piaskiem...
Mój plan to Bangkok - przejazd do ranomg na 3 dni - w tym 2 dni Birma i potem zatrzymać się ze 3-4 razy po 2 dni jadąc przez Malezję na południe do Singapuru (trzeci raz, oglądając miejsca w których jeszcze nie byłam wzdłuż wybrzeża), stamtąd powrót. Dla Młodej w porządku, dla niego koszmar
Dwa że jesteśmy 24/7 razem i dwa tygodnie samej dobrze mi zrobi
Chcesz jechać ze mną?
Ewentualnie można skupić się na samej Tajlandii w tym rejonie - niby byłam ale przemknęłam szybcikiem na wyspy:
Prachuap Khiri Khan — bardzo niedoceniana nadmorska prowincja Tajlandii, blisko Bangkoku. I dojedziesz tam pociągiem.
Wąski pas lądu między Zatoką Tajską a granicą z Birmą — w najwęższym miejscu tylko 13 km. Prowincja ciągnie się długo wzdłuż wybrzeża, ale większość turystów zna tu jedynie Hua Hin i pędzi dalej na południe. Szkoda, bo reszta jest cicha, tania i po prostu ładna. Z Bangkoku, z dwroca Krung Thep Aphiwat pociąg jedzie tu ok. 5 godzin, kilka razy dziennie, za grosze. Ta sama linia kolejowa rusza dalej, aż do Chumphon, skąd łapiesz prom na Koh Tao. Żadnego latania.
Co warto zobaczyć w prowincji Prachuap Khiri Khan i dlaczego jest tak wyjątkowa?
Hua Hin — najstarszy kurort Tajlandii, niegdyś letnia rezydencja królów. Dziś to wygodna baza: długie plaże, klimatyczny drewniany dworzec kolejowy, nocne targi, pola golfowe i wyśmienite owoce morza prosto z połowów. Wśród ekspatów - mekka emerytów. Dobry punkt startowy, zanim ruszysz w cichsze rejony prowincji.
Park Narodowy Khao Sam Roi Yot i ikoniczna jaskinia Phraya Nakhon— „300 szczytów", czyli wapienne góry wyrastające wprost z mokradeł i morza. Perłą jest jaskinia Phraya Nakhon z królewskim pawilonem, który o poranku zalewa snop światła wpadający przez otwór w sklepieniu. To jeden z najbardziej rozpoznawalnych widoków w kraju, warty zobaczenia. W samym parku znajdziesz urokliwą plażę i ścieżkę przez jezioro z lotosem.
Park Narodowy Kui Buri — najlepsze miejsce w Tajlandii, aby zobaczyć dzikie słonie bez wątpliwych etycznie sanktuariów. Popołudniowe safari terenowym pick-upem daje ponad 95% szans na spotkanie stada wychodzącego na łąki o zmierzchu. Do tego gaury (dzikie bawoły) i dzioborożce.
Miasto Prachuap Khiri Khan — zatoka w kształcie łuku, wapienne skały prosto z morza i wzgórze Khao Chong Krajok z małpami, z którego widać cały brzeg. Obok cicha plaża Ao Manao (na zdjęciu) na terenie bazy lotniczej, gdzie w weekend przyjeżdżają głównie Tajowie. Stąd blisko też do przejścia granicznego z Birmą w Dan Singkhon.
Ban Krut — kilkanaście kilometrów białej plaży z palmami, wioska rybacka, tanie owoce morza i żadnych beach clubów. Nad wszystkim góruje Wat Thang Sai z 15-metrowym złotym Buddą i dziewięcioma chedi na wzgórzu — widok na wybrzeże w obie strony, najpiękniej o zachodzie słońca. Ciche w tygodniu, żywsze w weekendy, gdy zjeżdżają tajscy turyści.
Park Narodowy Hat Wanakon — mało znany, między Prachuap a Ban Krut. Cicha plaża, las i spokojny szlak na 2–3 godziny. Miejsce dla tych, którzy chcą mieć wybrzeże wyłącznie dla siebie.
Koh Talu (Bang Saphan) — perła prowincji. Mała wyspa ok. 20 minut łódką od brzegu Bang Saphan, przezroczysta woda, rafa i naturalna skalna brama, od której wzięła nazwę. Snorkeling, kajaki, trekking na punkt widokowy, a wieczorem pusta plaża. Na dzień lub z noclegiem w resorcie na wyspie. Najlepszy sezon luty–maj. Wycieczki wypływają też z okolic
Ban Krut — z tej plaży na Koh Talu to jakaś godzina drogi na południe.
Bang Saphan — senne nadmorskie miasteczko na samym południu prowincji, z długimi, często zupełnie pustymi plażami (Suan Luang, Bo Thong Lang), wodospadami w głębi lądu i klimatem „ostatniego cichego miejsca przed wyspami". To też baza wypadowa na Koh Talu. Miejscowa ciekawostka: w okolicy Ron Thong od pokoleń płucze się złoto w rzece. Działają lokalne centra, gdzie turyści mogą spróbować sami, pod okiem miejscowych.
Cha-Am — spokojniejszy, bardziej tajski kuzyn Hua Hin. Długa plaża z parasolami i leżakami, tanie owoce morza wprost z rusztu i weekendowy klimat rodzinnych wyjazdów Tajów. Dobry, luźny przystanek zaraz po wjeździe do prowincji od północy. Nie ma tam rajskich plaż, ale jest sielsko i lokalnie.
Phetchaburi (jeszcze przed Prachuap, ale idealny pierwszy przystanek z Bangkoku — pociągiem ok. 2,5–3 godziny) — stare królewskie miasto z pałacem Phra Nakhon Khiri (Khao Wang) na wzgórzu i jaskinią Tham Khao Luang pełną posągów Buddy, rozświetlaną w południe światłem z otworu w sklepieniu. Przy obu pełno małp.
I to wszystko układa się w jedną podróż pociągiem wzdłuż wybrzeża: wysiadasz, gdzie chcesz — Hua Hin, Prachuap, Ban Krut, Bang Saphan. Potem możesz kontynuować podróż pociągiem na południe i wskoczyć na wyspy. Wysiadając w Chumphon, łapiesz prom na Koh Tao, a jadąc do Surat Thani masz pod nosem w Donsak Pier łodzie na Koh Samui, Koh Phangan albo jedziesz w drugą stronę do Khao Sok.