Obejrzałam po Twoim wpisie

dziękuję za Waszą obecność

Pod warstwą świeżej bieli
(niektórzy już na nią klęli)
lód ścięty po dniu marznącej mżawki
trzymanie równowagi to drgawki
Wyjeżdżam jak naprawdę muszę
i z domu się nie ruszę.
Choć to nieprawdziwe do końca
i bardzo pragnę kolorów i słońca,
a jednak wyjeżdżać trzeba
choć zaliczona gleba.
To zakupy, to kogoś na badania
i różne potrzebne innym działania.
Wracając autem zaliczyłam przygodę
z pękniętym hamulcowym przewodem,
stres duży, spociłam się cała,
powoli do domu wracałam.
Ręka na „pulsie” - na hamulcu ręcznym
i czasie podzięki wdzięcznym,
że opatrzność czuwała
i do mechanika dojechać pozwalała.

Rymy częstochowskie wydrapałam i przygodę swą opowiedziałam

Nadal od września chodzę boso rano (ogłaszam koniec rymów, słyszę oddech ulgi ):



Może w sumie z 5 dni nie byłam, średnio wychodzi ok 5 minut, potem lecę do ciepłej wody do łazienki, maść i grube skarpety
A temu to jedna nóżka zmarzła :




Patrzę za okno - nadal sypie...

Bożenko podziwiam Twą stópkę, mnie chyba by nikt nie namówił. A wierszyk, adekwatny do sytuacji, trzymaj fason! Nawet na boso. Nie każdy ma w sobie tyle zacięcia.

Dobrze, że przygoda ze szczęśliwym zakończeniem!
Rymy cudne! Czasem tak człowieka najdzie, że rymy same się układają… hmm, ciekawe jaka była pogoda, jak Mickiewicz Pana Tadeusza tworzył…

Bozenko, nie zazdroszczę Ci przygody z hamulcami. Wierszyk zacny.

Też miałam lata temu taką nie przygodę z hamulcami i też opatrzność czuwała.