Asia, mam nadzieję, że właśnie zdjęcia strzelasz. Luna świeci dzisiaj przepięknie

Oj, jak dawno mnie nie było.
Przepraszam, że tak zamilkłam na kilka miesięcy.
Sytuacja, w jakiej ostatnimi czasy się znaleźliśmy, podziała na mnie mocno destrukcyjne i depresyjnie. Miałam wrażenie, że czas się zatrzymał, niewiele rzeczy i spraw ma znaczenie i najchętniej chciałabym się uszczypnąć i obudzić w innej rzeczywistości. Konieczność zamknięcia się w domu i pracy on-line sprawiła, że nie tylko musiałam zupełnie przeorganizować swoje życie ale też zmienić na stare lata swoje przyzwyczajenia, nawyki. Okazało się to ogromnym -przynajmniej dla mnie- wyzwaniem. Od września zrezygnowałam z pracy zawodowej - mogłam na szczęście - i to też wbrew przewidywaniom (bo miało być tak fajnie) wpłynęło na mnie niekoniecznie dobrze.
Ja jestem osobą, która nie jest w stanie długo wytrzymać w całkowitej izolacji od świata zewnętrznego. Zawsze gdzieś wychodziłam, coś robiłam, wyjeżdżałam, a tu niestety. Poza tym moja Mama (85 lat) mieszkająca sama, dosyć daleko ode mnie, też nie mogła zostać w tej sytuacji sama więc....cóż, "samo życie"

Mam nadzieję, że j a k o ś zacznie się wszystko powoli układać i jakoś Pani Wiosna pozwoli zacząć cieszyć się tym, co za oknem.

Ta czarna kropka z wnusią, to moja kicia.

Powojnik mam jednego. Jest puszczony po róży Alchymist. Ona kwitnie tylko raz i tylko miesiąc najwyżej. Chciałam by coś tam było kwitnącego na niej, a nie same liście. Ale po 2 sezonach uważam, że to zly pomysł. Przesadzę go.

U mnie dopiero woda zaczęła dziś schodzić, ale nadal „bagno” nic się nie da zrobić. Myślę o nawiezieniu ziemi w kilka miejsc i podniesienie miejsc pod trawiaste rabaty, bo co bym nie zrobiła z odwadnianiem, wszystko za mało. Nie myślałam, że taką rozp...chę będę miała w tym roku w ogrodzie. A tyle czeka na posadzenie i jeszcze mam zamówione, które dopiero za miesiąc przyjadą.