Dzięki, Jolu. Sałatę miałam wysiać, ale nasiona zostały na działce, będę szukać sadzonek na bazarku.

hankaandrus_44 napisał(a)

Basiu, dziękuję bardzo. To jest wiedza wyrywkowa, ale pozwala mi zachować mózg na dobrym poziomie. Pozwala mi w miarę dobrze układać zdania, i nawet przecinki stawiam w dobrym miejscu. Kontroler wpisu podaje mi, czy właściwe zachowałam odstępy i czy wpis jest poprawny.

Oprócz tego uważam, że książka jest dobrym doradcą w życiu.
Opowiem coś z mego życiorysu.

W wieku 20 lat pożegnałam rodzinny dom i założyłam własne gospodarstwo. Przyjechała mama kiedyś w odwiedziny do mnie. Ja na przywitalny obiad ugotowałam czysty czerwony barszcz, podałam w kubeczkach, a do tego kartacze z nadzieniem mięsnym z ekstra okrasą. Mama tylko brew podniosła, i nic. Ale kiedy na kolację na stół wjechały smażone pstrągi, to już nie wytrzymała: a skąd ty to wszystko umiałaś zrobić, przecież ja tego nie gotowałam. Jedyna moja odpowiedź, to była taka, że to dzięki książkom to wiem. A ryby-to hobby męża.

I tak utwierdziła się dobra opinia o moim małżeństwie. A książki otaczają mnie i w domu, iw ogrodzie, i na każdym miejscu, i nawet pod poduszką jakąś można znaleźć.

Fajna opowieść z życiorysu przeczytałam jednym tchem i gratuluję Hanuś zaskoczyłaś mamę warto czytać .

W zamierzchłych czasach mojego życia, na Palmową niedzielę czekało się inaczej niż teraz. Przede wszystkim zastanawiało się z czego upleść niedzielną palemkę. Wszystko jeszcze było przysypane śniegiem, ani widu zielonego koloru. Gospodynie korzystały więc z jałowca, bo to w lesie rzucało się w oczy. A taka palma, przystrojona kwiatkami z krepiny, albo i suszkami kwietnymi, była okazała co najmniej na 1 metr. I w naszym kościele palmy do święcenia nosili mężczyźni. Bo mpo mszy wracając do domu, taką palmą swięcii nogi dzieci i panienek, ze słowami:

Nie ja biję, palma bije, palma bije nie zabije.
Za 6 dni, za 7 nocy doczekamy Wielkanocy!

Były tam jeszcze inne powiedzenia, ale ja otrzymawszy święcenia jałowcową palmą, już tych słów nie słyszałam. Trzeba było chować łydki, żeby następnych "święceń": uniknąć.

I u nas we wsi, gospodynie przez cały tydzień Wielkiego postu, zbierały jajka na wielkanocny czas. To dla zabawy w kulanie jajek, w bitki, żeby sprawdzić które jajko jest najtwardsze.
Jajkami gospodynie nagradzały śpiewaków, co to chodzili po wsi z psalmem: Wesoły nam dziś dzień nastał, i z winszowaniem dla panienek: Oj, wino, wino, zielone. ogłaszające, że już jedzie oblubieniec, nie tutejszy, zza granic, a pod nim konik - milion liczy!

Trzeba było śpiewaków ugościć, albo obdarować świątecznym ciastem, kiełbasą, a przede wszystkim jajkiem i drobnym datkiem pieniężnym.

Jajka były różne: kraszanki, drapanki, świecowane, wyklejane, ale najbardziej uznawane były jajka gotowane w cebulowej łusce. Wszak cebula, to był pierwszy zielony szczypiorek, hodowany na parapecie i dający nową siłę na nowe lato.

Wesoło było we wsi, bo to i ślubu odkładało się na ten czas, i nowe zrękowiny też się od Wielkanocy prognozowało. A jak urodziło się dzie1cko w czas Wielkanocy, to mu się wróżyło dostatnie życie im powodzenie we wszystkich sprawach życiowych.

Wesołych Świąt!

Ale masz fajne wspomnienia Wielkanocy. Już w ten sposób nigdzie nie obchodzi się świąt, a szkoda, bo zanikają tradycje.