U mnie w jadłodajni głównie sikorki, kosy i sójki. Gile okazjonalnie .
Ja do ogrodu też raczej nie wychodzę, ale to z powodu zwałów śniegu i lodowych nierówności - można się uszkodzić.
Ale regularnie chadzam na spacery z piesem - ośnieżony las jest wspaniały! No i na bieżni pomykam - do tego brakuje mi ekranu z widokiem leśnej drogi . Albo choćby rzucenia nań „Chirurgów”, bo nie ma nic nudniejszego od chodzenia na bieżni . Ratują mnie audiobooki .

Aż muszę napisać, u nas też sikorki (mnóstwo skórek), kosy, sojki i sroki. W listopadzie mąż zrobił zdjęcia mysikrolika
I też mam podobnie, że lubię śnieg bardzo, bardzo

Kosów u nas dużo wiosną i latem. Zimą nie widzę ich w ogóle.

Zimowega ptactwa mam sporo i roznych gatunkow. Gile w tym roku byly 2 razy. Ale za to kosow nigdy tyle nie bylo. Zwabilam je na jablka. Poczynaja sobie bardzo swobodnie. Najfajniejsze widoki jak kreca sie przy oknie tarasowym, glownie samiczki i zagladaja do domu. Z racji choroby zaczynam drugi tydzien lezenia. A z lozka mam widok na karmnik. Nie mam sily na zdjecia za to widoki przednie.

Po ogrodzie chodzic sie nie da poza wytyczonymi w sniegu sciezkami. Zasypalo nas totalnie. A jak to zacznie sie topic to poplyniemy. Jedynie czesc sucha pod sosnami i brzozami bedzie zadowolona.

Judith napisał(a)

Udało mi się dzisiaj uchwycić (niestety kiepskim telefonowym aparatem i to z daleka) gile stołujące się w karmniku

Trafił Ci się wielce egzotyczny ogrodowy gość. Gile w swoim ogrodzie ostatni raz widziałam z 10 lat temu. W tym samym czasie spotykałam je w sporych gromadach na przydrożnych drzewach. Wyglądały jak jabłuszka. Teraz zupełnie ich w swoich rejonach nie spotykam. One, o ile pamiętam, przylatują z północy do Polski tylko jeśli zima jest bardzo mroźna. W ostatnich latach zimy na północy też chyba były łagodniejsze i nie czuły potrzeby odlatywania bardziej na południe.

Judith napisał(a)

No i na bieżni pomykam - do tego brakuje mi ekranu z widokiem leśnej drogi . Albo choćby rzucenia nań „Chirurgów”, bo nie ma nic nudniejszego od chodzenia na bieżni . Ratują mnie audiobooki .

My też na bieżni codziennie pomykamy - cud nad cuda to jest, bo nie skończyła jako wieszak na ciuchy (a tak wszyscy wyrokowali)
Ja się zadowalam na bieżni telefonem i you tubem z przygotowaną uprzednio play listą - mieszanka z kanałów ogrodowych, kotowych, wnętrzarskich i kulinarnych Korzystam z telefonu, bo na bieżni zmieniam tempo więc muszę mieć podgląd na ekran bieżni.
Małżonek ma tempo stałe, korzysta z tableta i ogląda filmy. Mówi, że im głupszy - tym czas szybciej leci. Chyba obecnie ma na tapecie Rambo

Ginger, Ajka, TARcia, Hania, gile zjawiają się u mnie dość często, choć główni goście to zawsze sikorki .

Magara, ja w czasie swoich treningów bardzo dbam o postawę ciała, zatem pochylenie głowy nad telefonem nie wchodzi w grę. Stąd myśli o ekranie na wprost twarzy . Rozwiązaniem byłaby bieżnia w salonie, gdzie jest duży telewizor, ale przerabiałam to i jednak nie chcę tam bieżni . Audiobooki są bardzo ok (uwielbiam Filipa Kosiora jako lektora!) przy czym nie każdą książkę mam w tej wersji, wówczas zaciskam zęby i odliczam minuty do końca trasy .

Przybijam piątkę! Ja pół zimy spędzam na bieżni, drugie pół z hantlami w rękach na spacery szans było niewiele bo raz, że zima była śnieżna mocno, to zanim w weekend się ogarnęłam to już ciemno było. Ja się niestety gapię w telefon jak chodzę po bieżni, urabiam męża na tv w sportowym pokoju ale bez rezultatów póki co
U mnie w tym roku była cała ptasia ekipa, tylu gatunków to chyba jeszcze nigdy nie zaobserwowała, to była czysta radość

Judith napisał(a)

No właśnie - ta ilość wody po tegorocznej zimie może poprawić sytuację hydrologiczną w Polsce.

Tylko to łagodzi nieco pragnienie, żeby zim nie było w ogóle No i jeszcze nadzieja, że wymarzną kleszcze

Niestety sa badania potwierdzajace, ze kleszcze nie wymarzaja od niskich temperatur